Maraming nagsasabing ang eleksyon ay nagsisilbi lang na dagdag na gatong sa hidwaan sa pulitika at laging pang may kasamang kaguluhan at karahasan. At ito’y korek naman. Pero ang eleksyon ay masasabi ring panahon na naman ng maliligayang araw ... kasi marami sa ating mga kababayan ang tumatabo.
Umpisahan na natin sa media, lalo na ang broadcast media, dahil sa political ads. Milyon ang usapan diyan, at kaliwaan pa. Tapos nariyan ang mga gumagawa ng jingles ng kandidato, na umaabot din sa milyon ang singilan. Nariyan ang may mga imprenta na tabo sa posters; ang gumagawa ng silkscreen para sa mga t-shirts at ang mga tambay na nagdidikit ng posters. ‘Pag medyo homestretch na, kita naman ang mga barangay lider, mga ward lider kuno, mga poll watchers, at pati na mga teachers na umaasa rin sa kikitaing allowances. Nariyan din ang mga arkiladong sasakyan na naghahatid ng mga botante sa kanilang presinto.
Magandang bonus para sa kanila, ‘di ba? Pero ang nakakapundi ay ‘yung mga nagbebenta ng kanilang boto. Okay lang sana kung tanggapin nila ang pera, tapos iboto pa rin nila ang bulong ng kanilang konsiyensiya.
Pero ang huling pagsubok sa Comelec, ay kung tunay na magiging malinis ang halalan sa Mayo?
Feb 25, 2007
Feb 24, 2007
Pinoy Nurse sa Amerika
Hindi ko maintindihan kung bakit ginagawang napakahirap ng gobyerno ang buhay ng mga Pilipinong nais maging nurse sa Amerika at sa iba pang bansa, gayong napakadali lang naman sana ang pamamaraan. Katunayan, daang libong nurses ang demand simula pa ng pumasok ang bagong milenyo.
Apat na klase ng nurse ang kailangan sa USA -- (1) certified nursing assistants o CNA; (2) practical nurses o LPN; (3) associate nursing staff o ANS; at (4) registered nurses o RN. Ang mga CNA ay katumbas ng mga clinic o hospital orderly dito sa Pilipinas, ngunit ang kaibahan lang ay mga lisensyado ito ng bawat estado sa Amerika. Ang mga LPN ay lisensiyado at may karanasan na bilang CNA at kailangang lisensyado rin bilang LPN ng bawat estado. Ang mga ANS ay karaniwang nagsipagtapos ng practical nursing courses o dili kaya ay mga registered nurses na lisensyado, subalit hindi pa supervisory ang hawak na position. Samantalang ang mga RN ay karaniwang tapos nang Bachelor of Science in Nursing, lisensyado sa CNA, LPN at RN at may sapat ng karanasan at specialization upang pamunuan ang isang unit ng isang pagamutan doon.
Samakatuwid, ang ating mga produktong registered nurses o graduate ng BSN at pasado sa nursing licensure examination ng Professional Regulation Commission o PRC sa Pilipinas ay hindi automatic na registered nurse sa USA. Karaniwang panimulang trabaho ng mga Pinoy Nurse sa Amerika ay bilang nursing assistant muna. Kailangang muna nila ipasa ang iba’t ibang pasulit doon upang magkaroon sila ng lisensya. Bukod pa riyan ang actual experience doon bago sila maging LPN at ASN.
Kung tutuusin, kahit pa registered nurse ka rito sa Pilipinas at mayroon ka ng 10 taong karanasan dito, magsisimula ka pa rin sa uno. Kahit pa nga doktor ka at naging RN ka rito sa ating bansa, magsisimula ka pa rin sa umpisa roon. Matagal na itong panuntunan sa Amerika, subalit sa kasamaang palad, hindi gumagalaw ang ating gobyerno upang ilagay sa ayos ang pakikipag-ugnayan at patakaran ng schooling, training and hiring procedures for nurses from the Philippines to the USA.
Kung ganito pala ang kalakaran, bakit hindi inilalagay sa ayos ang lahat. "Amor Propio" at kawalan ng tunay na concern sa profession on the part of the Philippine Nurses Association o PNA at gobyerno sa kabilang dako. Sa Pilipinas, iisa lang ang klase ng nurse. At ito ay ang mga RN na tapos ng BSN at pasado sa board examination at lisensyado ng PRC. Ang mga nursing aide o assistant o orderly ay kung sinu-sino lang na kinukuha ng mga klinika o hospital. Sa madaling salita ang nursing assistance at practical nursing ay hindi professionalized.
PNA and PRC frown upon practical nursing and yet our RN, even if they are doctors or nursing board top placers, simply do nursing assistance and/or practical nursing as an entry point in the US. Samakatuwid, dahil sa "amor propio" o yabang ng sector na ito, hindi nakatono sa pangangailangan ng merkado. And our government is has not done enough to address this particular concern.
Apat na klase ng nurse ang kailangan sa USA -- (1) certified nursing assistants o CNA; (2) practical nurses o LPN; (3) associate nursing staff o ANS; at (4) registered nurses o RN. Ang mga CNA ay katumbas ng mga clinic o hospital orderly dito sa Pilipinas, ngunit ang kaibahan lang ay mga lisensyado ito ng bawat estado sa Amerika. Ang mga LPN ay lisensiyado at may karanasan na bilang CNA at kailangang lisensyado rin bilang LPN ng bawat estado. Ang mga ANS ay karaniwang nagsipagtapos ng practical nursing courses o dili kaya ay mga registered nurses na lisensyado, subalit hindi pa supervisory ang hawak na position. Samantalang ang mga RN ay karaniwang tapos nang Bachelor of Science in Nursing, lisensyado sa CNA, LPN at RN at may sapat ng karanasan at specialization upang pamunuan ang isang unit ng isang pagamutan doon.
Samakatuwid, ang ating mga produktong registered nurses o graduate ng BSN at pasado sa nursing licensure examination ng Professional Regulation Commission o PRC sa Pilipinas ay hindi automatic na registered nurse sa USA. Karaniwang panimulang trabaho ng mga Pinoy Nurse sa Amerika ay bilang nursing assistant muna. Kailangang muna nila ipasa ang iba’t ibang pasulit doon upang magkaroon sila ng lisensya. Bukod pa riyan ang actual experience doon bago sila maging LPN at ASN.
Kung tutuusin, kahit pa registered nurse ka rito sa Pilipinas at mayroon ka ng 10 taong karanasan dito, magsisimula ka pa rin sa uno. Kahit pa nga doktor ka at naging RN ka rito sa ating bansa, magsisimula ka pa rin sa umpisa roon. Matagal na itong panuntunan sa Amerika, subalit sa kasamaang palad, hindi gumagalaw ang ating gobyerno upang ilagay sa ayos ang pakikipag-ugnayan at patakaran ng schooling, training and hiring procedures for nurses from the Philippines to the USA.
Kung ganito pala ang kalakaran, bakit hindi inilalagay sa ayos ang lahat. "Amor Propio" at kawalan ng tunay na concern sa profession on the part of the Philippine Nurses Association o PNA at gobyerno sa kabilang dako. Sa Pilipinas, iisa lang ang klase ng nurse. At ito ay ang mga RN na tapos ng BSN at pasado sa board examination at lisensyado ng PRC. Ang mga nursing aide o assistant o orderly ay kung sinu-sino lang na kinukuha ng mga klinika o hospital. Sa madaling salita ang nursing assistance at practical nursing ay hindi professionalized.
PNA and PRC frown upon practical nursing and yet our RN, even if they are doctors or nursing board top placers, simply do nursing assistance and/or practical nursing as an entry point in the US. Samakatuwid, dahil sa "amor propio" o yabang ng sector na ito, hindi nakatono sa pangangailangan ng merkado. And our government is has not done enough to address this particular concern.
Wireless Internet Users’
Most of my friends are now asking me the procedure on how to have Wireless Internet at home. And why not, the convenience it gives every member of the family plus the elimination of wires at home is enough reason for users to consider going wireless.
Pharming is about redirecting a user to a spoofed Web site by ‘poisoning’ the local domain name server (DNS). Poisoning a DNS server involves changing the specific record for a domain, which results in sending the user to a Web site different from the one intended, unbeknownst to the user. This type of attack involves Trojan horse, worms or other technologies that attack the browser address bar, thus redirecting the user to a fraudulent Web site when the user types in a legitimate address.
Drive-by pharming is a new type of threat in which a user visits a malicious web site and an attacker is then able to change the DNS settings on a user’s broadband router or wireless access point. DNS servers are computers responsible for resolving Internet names into their real “Internet Protocol” or IP addresses, functioning as the “signposts” of the Internet. In order for two computers to connect to each other on the Internet, they need to know each other’s IP addresses. Drive-by pharming is made possible when a broadband router is not password protected or an attacker is able to guess the password for example, most routers come with a well-known default password that a user never changes.
Drive-by pharming involves the use of JavaScript to change the settings of a user’s home broadband router. Once the user clicks on a malicious link, malicious JavaScript code is used to change the DNS settings on the user’s router. From this point on, every time the user browses a web site, DNS resolution will be performed by the attacker. DNS resolution is the process by which one determines the Internet address corresponding to a web site’s common name. This gives the attacker complete discretion over which web sites the victim visits on the Internet. For example, the user may think they are visiting their online banking web site but in reality they have been redirected to the attacker’s site.
These fraudulent sites are almost exact replicas of the actual site so the user will likely not recognize the difference. Once the user is directed to the pharmer’s “bank” site, and enters their user name and password, the attacker can steal this information. The attacker will then be able to access the victim’s account on the “real” bank site and transfer funds, create new accounts, and write checks.
Symantec Security Response recommends that users employ a multi-layered protection strategy:
• Make sure their routers are uniquely password protected. Most routers come with a default administrator password that is easy for pharmers to guess.
• Use an Internet security solution that combines anti-virus, firewall, intrusion detection, and vulnerability protection
• Avoid clicking on links that seem suspicious for example, those sent to you in e-mail from someone you don’t recognize.
Existing security solutions on the market today cannot protect against this type of attack since drive-by-pharming targets the user’s router directly, and the existing solutions only protect the user’s computer system. Symantec’s Consumer Business Unit has been actively working on technologies to help address this problem using client-side technology. Symantec’s goal is to develop the means to automatically impede the attack by using a number of embedded techniques running on the client, embedded in the network stack, and in the browser.
So I guess the security firms are saying: Why have I not thought of that? It is good that we have discovered this kind of attack, but in general we are still doing a reactive solution and not proactively solving the problem.
My question is still the same: Why are the attackers always one step ahead of the security experts? Are the attackers smarter? This is the exact reason for the notion that security firms or experts are the ones supporting the attackers or virus writers. Until we reach a proactive state of securing computers, this belief will always exist. And who knows, the day will come that this belief will become a reality. The responsibility of proving us users wrong is in the shoulders of the security firms - and we are waiting for your actions.
Pharming is about redirecting a user to a spoofed Web site by ‘poisoning’ the local domain name server (DNS). Poisoning a DNS server involves changing the specific record for a domain, which results in sending the user to a Web site different from the one intended, unbeknownst to the user. This type of attack involves Trojan horse, worms or other technologies that attack the browser address bar, thus redirecting the user to a fraudulent Web site when the user types in a legitimate address.
Drive-by pharming is a new type of threat in which a user visits a malicious web site and an attacker is then able to change the DNS settings on a user’s broadband router or wireless access point. DNS servers are computers responsible for resolving Internet names into their real “Internet Protocol” or IP addresses, functioning as the “signposts” of the Internet. In order for two computers to connect to each other on the Internet, they need to know each other’s IP addresses. Drive-by pharming is made possible when a broadband router is not password protected or an attacker is able to guess the password for example, most routers come with a well-known default password that a user never changes.
Drive-by pharming involves the use of JavaScript to change the settings of a user’s home broadband router. Once the user clicks on a malicious link, malicious JavaScript code is used to change the DNS settings on the user’s router. From this point on, every time the user browses a web site, DNS resolution will be performed by the attacker. DNS resolution is the process by which one determines the Internet address corresponding to a web site’s common name. This gives the attacker complete discretion over which web sites the victim visits on the Internet. For example, the user may think they are visiting their online banking web site but in reality they have been redirected to the attacker’s site.
These fraudulent sites are almost exact replicas of the actual site so the user will likely not recognize the difference. Once the user is directed to the pharmer’s “bank” site, and enters their user name and password, the attacker can steal this information. The attacker will then be able to access the victim’s account on the “real” bank site and transfer funds, create new accounts, and write checks.
Symantec Security Response recommends that users employ a multi-layered protection strategy:
• Make sure their routers are uniquely password protected. Most routers come with a default administrator password that is easy for pharmers to guess.
• Use an Internet security solution that combines anti-virus, firewall, intrusion detection, and vulnerability protection
• Avoid clicking on links that seem suspicious for example, those sent to you in e-mail from someone you don’t recognize.
Existing security solutions on the market today cannot protect against this type of attack since drive-by-pharming targets the user’s router directly, and the existing solutions only protect the user’s computer system. Symantec’s Consumer Business Unit has been actively working on technologies to help address this problem using client-side technology. Symantec’s goal is to develop the means to automatically impede the attack by using a number of embedded techniques running on the client, embedded in the network stack, and in the browser.
So I guess the security firms are saying: Why have I not thought of that? It is good that we have discovered this kind of attack, but in general we are still doing a reactive solution and not proactively solving the problem.
My question is still the same: Why are the attackers always one step ahead of the security experts? Are the attackers smarter? This is the exact reason for the notion that security firms or experts are the ones supporting the attackers or virus writers. Until we reach a proactive state of securing computers, this belief will always exist. And who knows, the day will come that this belief will become a reality. The responsibility of proving us users wrong is in the shoulders of the security firms - and we are waiting for your actions.
Only in the Philippines....
* Alam n’yo ba na ang Lipa City sa Batangas ang binansagang ‘Rome of the Philippines’ dahil maraming seminaryo, kumbento, monasteryo, retreat houses at mga cathedral na matatagpuan dito?
* Alam n’yo bang unang lumipad ang Philippine Airlines noong March 15, 1941, gamit ang Beech Model 18 aircraft sa kalagitnaan ng global war? Ito ang kauna-unahang airline sa Asia.
* Ang Mount Apo na matatagpuan sa Mindanao ay ang pinakamataas na bundok sa Pilipinas. Ito’y isang inactive volcano na may taas na 2,954 meters (9,689 feet). Samantalang ang Mt. Pulog sa Luzon ay ang pangalawa na may taas na 2, 928 meters (9,604 feet).
* Ang Pilipinas ay kauna-unahang Asian country na nanalo ng limang (5) major internartional beauty pageant crowns – dalawa para sa Miss Universe, taong 1969 at 1973, at tatlo (3) para sa Miss International, noong 1965, 1970, at 1979.
* Sa 500 kilalang coral species sa mundo, 488 dito ay matatagpuan sa Pilipinas.
* Sa walong species ng marine turtles sa buong mundo, lima ang napabalitang matatagpuan ito sa Pilipinas: ang Green Turtle, Hawkbill, Leatherback, Olive Ridley, at Logger head.
kakaiba talaga ang pinas, miski nag hihirap, may maganda paring ipinapakita......only in the philippines....
* Alam n’yo bang unang lumipad ang Philippine Airlines noong March 15, 1941, gamit ang Beech Model 18 aircraft sa kalagitnaan ng global war? Ito ang kauna-unahang airline sa Asia.
* Ang Mount Apo na matatagpuan sa Mindanao ay ang pinakamataas na bundok sa Pilipinas. Ito’y isang inactive volcano na may taas na 2,954 meters (9,689 feet). Samantalang ang Mt. Pulog sa Luzon ay ang pangalawa na may taas na 2, 928 meters (9,604 feet).
* Ang Pilipinas ay kauna-unahang Asian country na nanalo ng limang (5) major internartional beauty pageant crowns – dalawa para sa Miss Universe, taong 1969 at 1973, at tatlo (3) para sa Miss International, noong 1965, 1970, at 1979.
* Sa 500 kilalang coral species sa mundo, 488 dito ay matatagpuan sa Pilipinas.
* Sa walong species ng marine turtles sa buong mundo, lima ang napabalitang matatagpuan ito sa Pilipinas: ang Green Turtle, Hawkbill, Leatherback, Olive Ridley, at Logger head.
kakaiba talaga ang pinas, miski nag hihirap, may maganda paring ipinapakita......only in the philippines....
Feb 23, 2007
Political dynasty
Nauuso na nga itong family affair sa elected positions sa pamahalaan. Ito kasing pagkakaroon ng mga magkakapamilya sa ‘appointed positions’ ay matagal nang pinapraktis.
Pero nitong huli, pati mga puwestong panghalalan ay pinapasok na rin ng magkakamag-anak.
Una itong nauso sa local posts. Kapag patapos na ang termino ng nakaupong alkalde at dead-end na sa kanya (ibig sabihin ay hindi na siya puwedeng tumakbo pa), kundi asawa ay kapatid o anak ang kanyang patatakbuhin. Kumbaga, palilipasin lang ang isang termino tapos ay babalik na naman ang orihinal na mayor.
Ginagawa ito para hindi masingitan ng kalaban. Walang bitawan, ‘ika nga! Talagang dynasty na matatawag o ang paghahari ng iisang pamilya at pagsasalin ng kapangyarihan sa iisang lahi.
Pero ngayon, ang nangyayari ay hindi na basta ipinamamana ang posisyon. Aktibung-aktibo ang nakaupong ama o ina o asawa ay tumatakbo ang isa nilang kapamilya. Kung minsan ay sa iisang opisina pa o institusyon tulad nitong sa Senado at Kamara.
Ang iba naman, para hindi mahalata ay sa lokal na posisyon tatakbo si mister o si misis o ang anak samantalang ang kapamilya ay sa Kongreso.
Bakit nagkakaganito? Dahil pinapayagan nating mga botante ang sistema ng dynasty o pagkakamal ng kapangyarihan ng isang pamilya o angkan.
Syempre, nakakita ng oportunidad ang magpapamilyang pulitiko. Kung umuubra naman at inihahalal ng mga botante ang magpapamilya sa iba’t ibang puwesto sa gobyerno, bakit nga naman hindi nila susubukan?
Ang tanong: may buti bang nagagawa ang dynasty sa ating mga mamamayan? Sabihin na nating sinusukat naman natin ang kakayahan ng mga kandidato sa indibidwal nilang kuwalipikasyon at kapasidad hindi bilang isang kapamilya ng nanunungkulan o tumatakbo ring pulitiko, tama ba ang ganito?
Hindi ba’t inilalagay natin ang kapalaran ng sambayanan o ng ating lokalidad sa kamay ng iisang pamilya? At sa sistemang ito, hindi ba’t mas malakas ang tawag ng korupsyon dahil sa nakokopo nila ang kapangyarihan na dapat ay naibabahagi rin sa iba upang magkaroon ng ‘check and balance’ sa pamahalaan?
Pag-isipan natin nang husto ito. Hindi porke’t uso ay tama!
Pero nitong huli, pati mga puwestong panghalalan ay pinapasok na rin ng magkakamag-anak.
Una itong nauso sa local posts. Kapag patapos na ang termino ng nakaupong alkalde at dead-end na sa kanya (ibig sabihin ay hindi na siya puwedeng tumakbo pa), kundi asawa ay kapatid o anak ang kanyang patatakbuhin. Kumbaga, palilipasin lang ang isang termino tapos ay babalik na naman ang orihinal na mayor.
Ginagawa ito para hindi masingitan ng kalaban. Walang bitawan, ‘ika nga! Talagang dynasty na matatawag o ang paghahari ng iisang pamilya at pagsasalin ng kapangyarihan sa iisang lahi.
Pero ngayon, ang nangyayari ay hindi na basta ipinamamana ang posisyon. Aktibung-aktibo ang nakaupong ama o ina o asawa ay tumatakbo ang isa nilang kapamilya. Kung minsan ay sa iisang opisina pa o institusyon tulad nitong sa Senado at Kamara.
Ang iba naman, para hindi mahalata ay sa lokal na posisyon tatakbo si mister o si misis o ang anak samantalang ang kapamilya ay sa Kongreso.
Bakit nagkakaganito? Dahil pinapayagan nating mga botante ang sistema ng dynasty o pagkakamal ng kapangyarihan ng isang pamilya o angkan.
Syempre, nakakita ng oportunidad ang magpapamilyang pulitiko. Kung umuubra naman at inihahalal ng mga botante ang magpapamilya sa iba’t ibang puwesto sa gobyerno, bakit nga naman hindi nila susubukan?
Ang tanong: may buti bang nagagawa ang dynasty sa ating mga mamamayan? Sabihin na nating sinusukat naman natin ang kakayahan ng mga kandidato sa indibidwal nilang kuwalipikasyon at kapasidad hindi bilang isang kapamilya ng nanunungkulan o tumatakbo ring pulitiko, tama ba ang ganito?
Hindi ba’t inilalagay natin ang kapalaran ng sambayanan o ng ating lokalidad sa kamay ng iisang pamilya? At sa sistemang ito, hindi ba’t mas malakas ang tawag ng korupsyon dahil sa nakokopo nila ang kapangyarihan na dapat ay naibabahagi rin sa iba upang magkaroon ng ‘check and balance’ sa pamahalaan?
Pag-isipan natin nang husto ito. Hindi porke’t uso ay tama!
Subscribe to:
Posts (Atom)
